ΔΗΜΗΤΡΗΣ · ΣΤΙΓΜΕΣ

Η βάπτιση του Δημήτρη

Η αλήθεια είναι πως μετά τον τοκετό ήμουν τόσο full time μαμά, που το τελευταίο που σκεφτόμουν ήταν η βάπτιση του μπέμπη. Με τα ξενύχτια, τους θηλασμούς, τα κλάματα ήμουν τόσο εξαντλημένη, που δεν είχα τη διάθεση ούτε για να κλείσω ημερομηνία κι εκκλησία. Είχαμε, όμως, αποφασίσει από πριν ότι εφόσον ο μικρός θα γεννιόταν Μάρτιο, θα κάναμε τη βάπτιση το Σεπτέμβρη και δε θα το αφήναμε για του χρόνου. Έτσι, όταν τελικά βρήκαμε τη διάθεση και το χρόνο, κατά τον Ιούνιο, δεν βρίσκαμε διαθεσιμότητα στις κοντινές εκκλησίες… Εντέλει, μετά από επισκέψεις σε διάφορους ναούς και παρεκκλήσια, η βάπτιση του μπέμπη κανονίστηκε για το πρωί της Κυριακής 11 Σεπτεμβρίου στις 11:30 πμ.

Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο σφάλμα 🙂 Η ώρα!!! Διότι, από τη μία θα έπρεπε να σηκωθώ πολύ νωρίς για να προλάβω να είμαι έτοιμη το αργότερο μέχρι τις 10:00 και από την άλλη, διότι για το μπέμπη αυτή η ώρα είναι ώρα ύπνου!!! Πράγματι, εκείνο το πρωινό δεν κοιμόταν με τίποτα πιο πριν…  ούτε την ώρα που έλειπα στο κομμωτήριο, ούτε την ώρα που με έβαφε η μακιγιέζ, ούτε στο αυτοκίνητο την ώρα που πηγαίναμε στην εκκλησία. Αποτέλεσμα; Αφού μας έκανε τη χάρη να βγούμε μερικές φωτογραφίες πριν αρχίσει το μυστήριο, λίγο μετά την κατήχηση, άρχισε να κλαψουρίζει και να χασμουριέται. Γκρίνιαζε και έκλαιγε σ υ ν έ χ ε ι α  ο γλυκούλης μου! Εντάξει, έκανε ένα διάλειμμα για να κατουρήσει το Ευαγγέλιο, όταν ο παπάς τον βάπτιζε! Σε όλη του την ταλαιπωρία, ήρθε να προστεθεί και ο μαραθώνιος του ντυσίματος! Μαμά, νονά και γιαγιά προσπαθούσαμε να τον ντύσουμε κυριολεκτικά όπως όπως, συνοδεία ενός συνονθυλεύματος κλαμάτων και ψαλμωδιών! Βλέπετε, είχα κάνει το λάθος να παραγγείλω οριακό νούμερο στα βαπτιστικά γιατί καθότι εξάμηνος ο Δημήτρης, θεώρησα πως θα φαινόταν αστείος στο Νούμερο 1 που φορούν τα μεγαλύτερα μωρά. Σφάλμα κι εδώ! Το σύνολο ήταν εντάξει αλλά το πουκάμισο… τσίτα! Δεν το έκλεισα μέχρι πάνω για να μην τον πνίξω κι έτσι μαζί με το σταυρό και το ανοιχτό πουκάμισο φαινόταν σα λαϊκός τραγουδιστής… το μικρόφωνο του έλειπε! Αντιθέτως, το καπελάκι του έπεφτε όλη την ώρα και τα παπούτσια ήταν τεράστια για τα μικρά του πατουσάκια!

Την ώρα της χαιρετούρας εννοείται ότι επιτέλους παραδόθηκε! Κοιμόταν ανέμελος μέσα στο καροτσάκι του όσο εμείς τα λέγαμε με τους καλεσμένους. Αν βέβαια νομίζετε ότι κοιμόταν μέχρι αργά το απόγευμα, όπως κάνουν τα περισσότερα μωρά, εξαντλημένα από την ημέρα της βάπτισής τους, κάνετε λάθος! Ο Δημήτρης μας ξύπνησε λίγο αφού φτάσαμε στην ταβέρνα που θα γλεντούσαμε το γεγονός! Μετά τον υπνάκο του όμως, ήταν κεφάτος και παιχνιδιάρης!

Καταλήγοντας, δεν μπόρεσα να ευχαριστηθώ το μυστήριο κι ένιωθα συνεχώς μια βιασύνη κι ένα άγχος. Φαντάζομαι, όμως, ότι αυτό περνούν οι περισσότεροι γονείς και κυρίως τα μωρά εκείνη την ημέρα. Άλλωστε, κι εγώ ήμουν δακρυσμένη σε όλες τις δικές μου βαπτιστικές φωτογραφίες…

Να είσαι καλοφώτιστος Δημήτρη μου!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s