ΣΚΕΨΕΙΣ

Ανθρωπιστική κρίση

Τους τελευταίους μήνες στα βόρεια και ανατολικά σύνορα της χώρας καθώς και στο κέντρο της Αθήνας έχουν συγκεντρωθεί δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες που ξεκίνησαν από τη βομβαρδισμένη Συρία και μέσω της Τουρκίας θέλουν να περάσουν στην κεντρική Ευρώπη, ελπίζοντας να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν άλλη επιλογή αφού οι πόλεις τους έχουν γίνει φαντάσματα και τα σπίτια τους στάχτες. Αναζητούν να κρατηθούν στη ζωή και περνούν έναν Γολγοθά, ταξιδεύοντας για μήνες κουβαλώντας μικρά παιδιά και ανάπηρους γονείς, χωρίς να γνωρίζουν τι τους περιμένει την επόμενη ώρα. Είναι πραγματικά τραγικός ο πόλεμος και οι συνέπειές του… Μέσα μαζικής ενημέρωσης και κοινωνικά δίκτυα μας κατακλύζουν καθημερινά με εικόνες που μόνο θλίψη, οργή και απόγνωση προκαλούν.

Τα σύνορα ανάμεσα στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι κλειστά. Οι πρόσφυγες έχουν εγκλωβιστεί σε hot spot όπως τα ονοματίζουν, όπου διανυκτερεύουν σε σκηνές και βασίζονται κυρίως σε δράσεις μη κυβερνητικών οργανώσεων από όλο τον κόσμο, τοπικών δήμων, νοσοκομείων και κινημάτων απλών πολιτών για να εξασφαλίσουν τα πολύ βασικά. Την ίδια ώρα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες συνεδριάζουν για να βρουν «λύση» στην τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Οι κάτοικοι της Λέσβου προτείνονται ως υποψήφιοι για το φετινό Νόμπελ Ειρήνης προς τιμήν όλων των εθελοντών κατοίκων του Αιγαίου.

Αυτή η κατάσταση μας έχει κινητοποιήσει. Μας έχει δώσει αφορμή να ξεκολλήσουμε από την τηλεόραση και τον καναπέ, να συζητήσουμε, να αναλάβουμε δράση, να μαζέψουμε τρόφιμα και ρούχα, να οδηγήσουμε μέχρι τα σύνορα για να δούμε το πρόβλημα, να το αντιμετωπίσουμε κατάματα και να δώσουμε ένα μικρό νόημα ανθρωπιάς στην ύπαρξή μας. Δυστυχώς, σε αυτές τις περιπτώσεις όπως και σε πολλές άλλες μακριά από τη χώρα μας, περισσότερο κερδισμένοι είμαστε εμείς που νιώθουμε προσωρινά καλύτεροι άνθρωποι, αυτό τον κόμπο στο λαιμό… επειδή προσφέρουμε μια παροδική, πυροσβεστική λύση σε ένα τεράστιο πρόβλημα που αύριο θα εξακολουθεί να υπάρχει. Ακούμε ευχαριστώ, παίρνουμε πίσω χαμόγελα και ευγνωμοσύνη και δακρύζουμε. Είναι αληθινά συναισθήματα, κανείς δεν το αμφισβητεί. Οι λέξεις αποκτούν νόημα… αλληλεγγύη, ανθρωπιά, φιλοξενία, προσφορά, ανιδιοτέλεια. Και μετά γυρίζουμε σπίτι, πέφτουμε για ύπνο, στριφογυρνάμε με το κόμπο στο στομάχι τώρα, ξανανοίγουμε την τηλεόραση.

Ο κόσμος παύει να είναι δεδομένος. Είναι ντροπή εν έτει 2016 να βλέπουμε παιδάκια να πεθαίνουν από πυρετό, να διψούν, να κρυώνουν. Είναι ντροπή να μην χαίρονται τη ζωή, να φοβούνται, να τους στερούν τα όνειρα και να βιάζουν την ψυχή τους. Γι’ αυτό και είναι λυτρωτική η βοήθεια μας όσο μικρή κι αν νιώθουμε πως είναι. Είναι, όμως, και ντροπή εν έτει 2016 να νιώθουμε ένοχοι όσοι έχουμε τροφή να φάμε και στέγη να μείνουμε. Είναι ντροπή να νιώθουμε ενοχές που διασκεδάζουμε, που απολαμβάνουμε όμορφες στιγμές και πραγματοποιούμε τα όνειρά μας. Είναι ντροπή να νιώθουμε ενοχές που ξοδεύουμε χρήματα για να αγοράσουμε τα πιο όμορφα για το μωράκι που περιμένουμε και ανυπομονούμε να γνωρίσουμε και να γίνουμε γι’ αυτό οι καλύτεροι γονείς, τα καλύτερα πρότυπα σε έναν κόσμο που θέλει να μας πνίξει.

ΥΓ: Γράφει στο facebook ο Στέλιος, ο παλιός μου συμμαθητής, τι είδε στην Ειδομένη:

«Ακουσα το κλαμα των μωρων και των παιδιων που πεινουσαν, και εκλαψα. Το παιδί σου, το παιδί μου. Είδα την απόγνωση στα μάτια της μάνας που κρατούσε τα πατουσακια του μωρού της για να τα ζεστάνει, επειδή δεν είχε να του φορέσει κάλτσες, και λυγισα. Η μάνα σου, η μάνα μου. Είδα την απελπισία του ηλικιωμένου που ήταν με ένα αεορολιν στο χέρι και μου έλεγε ότι κρυώνει, και δεν μπορούσα να ανασάνω. Ο παππούς σου, ο παππούς μου. Είδα νέο να μου ζητάει εσώρουχα γι αυτόν και παπούτσια για τον 5χρόνο αδερφό του που φορούσε 45 νούμερο γαλοτσες γιατί αλλιώς θα ήταν ξυπόλητος και έσπασα ρε φίλε, έσπασα. Ο αδερφός σου, ο αδερφός μου. Έδωσα πατατες σε γυναίκες που τις εβρασαν μέσα σε κονσερβοκουτια καίγοντας κλαδάκια. Μου είπαν ότι σ εκείνη την σκηνή χθες πέθανε ένα κοριτσάκι 4 χρόνων από πυρετό. Δεν το πρόλαβαν. Το ’16, από πυρετό. Είδα μάνα με λεχουδι στην αγκαλιά να στήνεται για ώρες στην ουρά να πάρει 1 νεράκι κ ένα σάντουιτς, και πριν φύγει έπιασε το χέρι της διπλανής μου, και την ευχαρίστησε! Και είδα αξιοπρέπεια και ευγνωμοσύνη! Είδα το χαμόγελο του πιτσιρικά που του χαρισα το ρολόι μου όταν κατάλαβα ότι το κοιτούσε, και είδα ελπίδα! Δώσαμε 15 νερακια σε 10 άτομα, τα περισσότερα παιδιά και μας επέστρεψαν τα 5 για να πάρουν κι άλλοι. Και ειδα το μεγαλείο ανθρώπων στο κατώφλι της εξαθλίωσης και ένιωσα μικρός. Είδα και τούς μαυραγορίτες και σιχάθηκα! Για όσους με ρωτάνε τι είδα στην Ειδομενη,…»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s